زن شمیم دل انگیز گلهای بهاری است، بذر افشان گل های معطر محمدی است، زن میوۀ باغ بهشتی است و عصاره وجودش نهاد مهر مادری است، زن مظهر صفات الهی است و حامل یک امانت انسانی است. که به فرمودۀ استاد عزیز و گرانقدرمان، حضرت استاد یعقوب قمری شریف آبادی: (( زن، مظهر عشق است. عشق، آیینۀ عرفان، و عرفان، حقیقت کلمه الله است.)) (1)
((زن به عنوان یک صاحب عفت، حامل یک امانت بزرگ انسانی است نه دارای یک امر شخصی که اگر از آن بگذرد از شخص خودش گذشته، اگر بگذرد به یک امانت انسانی خیانت کرده است لهذا عفت زن یک امری است که مورد تجاوز مرد قرار می گیرد ولی عفت مرد هیچ وقت مورد تجاوز زن قرار نمی گیرد، زن هیچ وقت نمی تواند در چهرۀ یک متجاوز به عفت مرد ظاهر شود، این زن است که در درجۀ اول باید حافظ و نگهبان این امانت اجتماعی و اخلاقی و انسانی باشد.)) (2)
زن در جاهلیت پیش از اسلام، در بدترین دوران عمر خود به سر می برد. در سرزمینی که برای زنان حقوق طبیعی و شئون انسانی قائل نبودند. نور اسلام درخشیدن گرفت و زن را از افکار جاهلی خلاصی بخشید و او را به عروج ملکوتی و افق های روشن نایل گردانید.
ادامه مطلب